HOME 
AWARDS 
12-09-2017, 11:42 PM
நான் ஸ்கூல்ல படிக்கும்போதே எனக்கு விளம்பரத்துல மாடலா நடிக்கிற வாய்ப்பு வந்துச்சு. அப்பா விளம்பர கம்பெனியில ஆர்ட் டைரக்டரா இருந்ததுனால அப்பா கூட பல விளம்பர கம்பெனிக்கு போகும்போது அவங்களே விளம்பரத்துல நடிக்க கூப்பிட்டாங்க. ஆனா முதல்ல அப்பா, படிக்கிற பொண்ணுனு தயங்கினாரு.
அப்புறம் ஸ்கூல் வயசு சிறுமிகளுக்கான மாடலிங் நடப்ப தான். புகைப்படங்கள் மட்டும் விளம்பரங்களில் வரும் என்று சொன்ன பிறகும் அப்பா, அம்மாவிடம் கலந்து பேச ஆரம்பித்தார். அப்பாவை விட அம்மாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். வெறும் விளம்பர போட்டோ மாடல்னாலும் ஏதோ மக சினிமா நடிகையாகவே ஆகி கோடி கோடியா சம்பாதிக்க போற அளவுக்கு குஷியாகிட்டா.
வீட்ல அம்மா ஓகே சொன்ன பிறகு அப்பாவுக்கு என்ன தயக்கம்? சில குழந்தைகள் சம்பந்தபட்ட வர்த்தக விளம்பர போஸ்டர், காலண்டர் மற்றும் பிரிண்டிங் விளம்பரத்துர வர்ற மாடலா நடிக்க ஆரம்பிச்சேன். அப்பா வருமானத்துல குடும்ப பாரத்தை சுமக்க முடியாக தடுமாறியபோது என் மாடலிங்க நடிப்பால் வந்த வருமானம் எங்கள் குடும்ப கஷ்டத்தை போக்கியதோடு சிரமமில்லாமல் பழைய கடன்களை தீர்க்க உதவியதோடு, எங்கள் சொந்தவீடு மற்றும் நகை கனவுகளை சாத்தியமாக்கியது.
எந்த துறை என்றாலும் பின்புலம் இல்லாமல் வரும்போது பல சிரமங்களை அனுமதித்த தான் வாய்ப்பு பெற்று, செட்டில் ஆக முடியும்,. மாடலிங், சினிமா துறையில் புதிதாக நுழைந்து வெற்றிபெறுவது மிகவும் கடினம். அதற்கு பல வருட போராட்ட குணங்கள் வேண்டும். பெண்கள் என்றால் யார் போலி என்ற தெரியாமல் அவர்களிடம் மாட்டிக்கொண்டு வாழ்க்கையை தொழைத்தவர்கள் அதிகம். எனக்கு அப்பாவின் விளம்பர நிறுவன தொடர்பே மாடலிங் துறையின் என் அறிமுகத்தை எளிதாக்கியது.
நான் மாடலிங் சிறுமியாகி இரண்டு வருடங்களை தாண்டியது. தொடர்ந்து சில விளம்பர வாய்ப்புகள் வந்து நாங்கள் சொந்த வீட்டு கடனோடு குடியேறியபோது தான் அப்பா குடியினால் உயிரிழந்தார். அது எங்கள் குடும்பத்துக்கு அதிர்ச்சியாகவும், வருங்காலம் பற்றிய பயத்தையும் ஏற்படுத்தியது. காரணம் ஒரே பெண்ணாக நான் அப்போது தான் பள்ளி இறுதியாண்டு படித்து கொண்டிருந்தேன். அம்மாவும் ஹவுஸ்வைஃப் தான். ஆனால் என் அப்பாவின் இறப்புக்கு வந்த மாடலிங்துறை நண்பர்கள் தொடர்ந்து எனக்கு மாடலிங்க வாய்ப்பு தந்து உதவுவதாக உறுதியளித்தனர். அதேபோல் உதவவும் செய்தனர்.
ஆனால் சில நண்பர்கள் நிறுவனங்களை கைகாட்டி அங்கே வாய்ப்பு இருப்பதாக சொல்லி, நானும் அம்மாவும் அங்கே சென்று என் போட்டோ புரோஃபைலை காட்டி வாய்ப்பு கேட்டபோது சிலர் அம்மாவிடம் தனியாக பேச விரும்பவுதாக கூறி சில டிமாண்ட்களை சொன்னார்கள். முதலில் எனக்கு அதெல்லாம் புரியவில்லை அதே போல் அம்மாவும் அதெல்லாம் சரிபட்டு வராது, நாம பொறுமையா வேற வாய்ப்பு தேடலாம் என்று சொல்லியதால் நானும் அமைதியானேன்.
ஆனால் விபரம் தெரிஞ்ச அதெல்லாம் அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் மேட்டர் என்று தெரிந்து போனதால் அம்மாவிடம் வற்புறுத்தியபோது அம்மா ஓபனாக பேசினாள். எங்களுக்கு அத்தகைய நிறுவனங்களின் தொடர்புகளை தந்த அப்பாவின் நண்பர்களிடம் அது பற்றி கேட்டபோது,
“சிலர் கேஷுவலா “இப்போ அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் இல்லாம வாய்ப்பு கிடைக்கிறது கஷ்டம். ஃபீல்டுல இன்னைக்கு லட்சம் பேரு போட்டி போடுறாங்க. அனுபவமா, திறமை, தகுதியெல்லாம் அதுக்கு அப்புறம் தான். முதல்ல யாரு அட்ஜெஸ்மென்ட்டுக்கு ஒத்துவருவாங்கனு தான் பாக்குறாங்க. இது சொல்றதுக்கு சங்கோஜமா இருந்தாலும் அதான் உண்மை நிலவரம். சிலர் என்கிட்டே நேரடியாக கேட்டபோது நான் அப்படிபட்டவங்க இல்லைனு மறுத்துட்டேன். சிலர் என்கிட்டே அது பத்தி சொல்லாம உங்கிட்டே கேட்டது அதிர்ச்சி தான். இதுக்காக அவங்க கிட்டே போய் நான் சண்டை போடமுடியாது. உங்க விருப்பத்தை சொல்லிட்டு வந்திடுங்க. வாய்ப்புக்கு நாம காத்திருக்க நினைச்சாலும் வாயும் வயிறும் காத்திருக்காதே. அதெல்லாம் நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும்”
என்று பட்டும்படாமல் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தனர். அதற்கு பிறகு அவர்களிடம் நாங்கள் வாய்ப்பை பற்றி பேசவும் முடியவில்லை. ஆனால் அவர் சொன்னது நியாயம் தான். வாய்ப்பு கிடைக்கும் வரை எங்கள் வாயும் வயிரும் காத்திருக்காதே. நான் பள்ளியில் படிப்பதால் வேறு வேலைக்கும் உடனே போக முடியாது. அங்கும் இதுபோல் அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் நடக்காது என்பதற்கு உத்திரவாதமும் இல்லை. ஆனால் நான் மனதுக்குள் எப்படி லைஃப்ல ஜெயிச்சு ஆகணும். ஏற்கனவே நடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டதுனால சொந்த பந்தங்கள் பொறாமையில் ஏதோ பெரிய நடிகை ஆகிவிட்டதை போல் நினைத்துக் கொண்டு, சினிமாக்கார குடும்பம் என்கிற நோக்கத்தோடு எங்களோடு தொடர்பு கொள்வது இல்லை. அவர்களுக்காக இல்லையென்றாலும் பிறந்த தோஷத்துக்காக வாழ்ந்தாக வேண்டுமே..
அப்போது தான் ஒரு கம்பெனி வாய்ப்பு வந்தது. நான் போகும்போதே அம்மாவிடம் வெளிப்படையாக அம்மா எந்த அட்ஜெஸ்ட்மென்டுக்கும் நான் ரெடி அதனால இது மாதிரி அட்ஜெஸ்ட்மென்ட்களை அவங்க தனியா உங்கிட்டே பேசினாலும், ரெண்டு பேரு கிட்டே சொன்னாலும் இந்த சான்ஸை மிஸ் பண்ணவேண்டாம் என்று சொன்னேன். அம்மா ஒரு கணம் என்னை அதிர்ச்சியோடு பாத்தாலும் அவள் முகம் வாடிப்போயி என்னிடம் எதவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அந்த நிறுவனத்தில் என்னிடம் நேர்காணல் நடத்திவிட்டு, வழக்கம்போல் அம்மாவை தனியாக அழைத்தார்கள். அம்மாவும் போய் பேசிவிட்டு சிரித்தமுகத்தோடு வந்தாள்.
எனக்கும் கொஞ்சம் அம்மா முகத்தை பார்க்க ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் அந்த கம்பெனியிலிலும் அட்ஜெஸ்ட்மென்டை எதிர்பார்த்தாலும் முதல் தடவையாக அம்மாவை கம்பெனி கொடுக்க அந்த கம்பெனி நிர்வாகி கேட்டிருக்கிறான். அம்மாவும் ஓகே சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டதாக சொன்னாள். நான் அம்மாவை ஷாக்கோடு பாத்தபோது,
“நீ வசதியாத வாழவேண்டிய பொண்ணு டி. இப்படி தான் இந்த ஃபீல்டுனு தெரிஞ்சிருந்தா உன்னை சின்னவயசுலயே இந்த மாடலிங் ஃபீல்டுக்குள்ள நுழைய விட்டிருக்கமாட்டேன். வேற தொழிலும் நமக்கு தெரியாது. விதியேனு வந்தாச்சு இனிமே திரும்பி போக முடியாது. இந்த சமுகமும் நம்மை நிம்மதியா வாழவிடாது. இங்க தான் வாழ்ந்து ஆகணும். நான் வாழ்ந்து முடிச்சவ தானே என் மகளோட எதிர்காலத்துக்காக நான் செய்யுற தியாகம்னு நினைச்சுட்டு போறேன். இதெல்லாம் நாம விரும்பி செஞ்சா தானே பாவம். சமுகத்தோட சாபம்னு நினைச்சுகிட்டு நம்ப பொழைக்கிற வழிய பார்ப்போம்”
அம்மாவின் தீர்க்கமான முடிவை ஆமோதித்து நானும் ஒரு வைராக்கியத்தோடு களத்தில் இறங்கினேன்.
எனக்கு வாய்ப்பு தந்த அந்த கம்பெனியில் நிர்வாகிக்கு நடுத்தர வயசு தான் இருக்கும். என் அப்பாவை விட பல மடங்கு குறைவு தான். ஆனால் அம்மாவிடம் என்ன மோகமோ, எங்கள் வீடே கதியென்று கிடந்தான். நாங்கள் நினைத்து பார்க்கமுடியாத அட்வான்ஸ் தொகையை தந்தததால் எங்களும் அவன் மேல் நம்பிக்கை வந்தது. தினமும் வீட்டுக்கு வந்து அம்மாவோடு சுகம் அனுபவித்துவிட்டு போகும்போதும் கைநிறைய பணத்தை அள்ளி தந்து விட்டு போவான். ஆனால் அவன் சொன்னது போல் எந்த விளம்பர வேலைகளும் நடைபெறவில்லை. கேட்டபோது சில பெரிய நிறுவனங்களிடம் கான்டிராக்ட்டை எதிர்பார்த்த காத்திருப்பதாக சொன்னான். நானும் நாட்களும் வாரங்களும் மாதங்களும் போனது. எந்த வேலையும் நடக்கவில்லை.
ஆனால் அவன் வழக்கம் போல வீட்டுக்கு வந்து அம்மாவை அனுபவித்து விட்டு பணம் கொடுத்து கொண்டிருந்தான். எங்களுக்கு அதனால் பண ஆதாயம் என்றாலும் அது என் மாடலிங் கனவை நினைவாக்கவும் எங்கள் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கும் என்று தான் நானும் அம்மாவும் நினைத்து கொண்டிருந்தோம். ஆனால் நாட்கள் செல்ல செல்ல அது வேசி தொழில்போல் தெரிய அம்மா கவலையோடு யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். இதற்கு நடுவில் பிறந்த நாள் அது இது என்று சொல்லி எனக்கும் அம்மாவுக்கும் பல நகைகளை கிஃப்டாக வேறு கொடுத்திருந்தான். ஆனாலும் அம்மா ஒரு நாள் அவனிடம் தன் ஆதங்கத்தை சொன்னபோது,
உங்களைப்போல ஒரு விதவையை கட்டிகொள்ளணும்னு தான் என்னோட லட்சியம். இதுக்காக நான் பத்திரிகை விளம்பரம் கொடுத்த போது பலபேரு என்னோட பணத்துக்காக ஆசைபட்டு ஒத்து கொண்டது போல் தெரிந்தது. அதனால் இந்த மாடலிங் துறைக்கு ஆள் எடுப்பது போல் போலியாக நிறுவனம் ஆரம்பித்து இளம், நடுத்தர வயது பெண்கள் மாடலிங் வேலைக்கு என்று விளம்பரம் கொடுத்தேன். அப்போ தான் நீங்க உங்க மகளுக்கு வாய்ப்பு கேட்டு வந்தீங்க.
என்று சொல்லியிருக்கிறான். அம்மா கண்கள் விரிய அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமல் பார்த்து கொண்டிருந்த போது, அவனே மேலும்
“உங்களை பார்த்தவுடனே எனக்கு பிடிச்சு போச்சு. நீங்களும் சம்மதிச்சதால நான் உங்களோடு மன, உடல் தேடலோடு வாழ ஆரம்பிச்சுட்டேன். நீங்க தப்பா நினைக்கலேனா உங்களை மேரேஜ் கூட பண்ணிக்குறேன். நீங்க கேட்குற சன்மானத்தை கொடுத்திடுறேன். ஆனால் கல்யாணத்துக்க என்னோட வீட்ல யாரும் வரமாட்டாங்க. எனக்கு சொந்தமா தொழிற்சாலைகள் இருக்கு. அதனால வருமானத்துக்கு ஒன்றும் பஞ்சமில்லை. உங்கள சந்தோஷமா வச்சுகிட்டு, உங்க மகளையும் படிக்கவச்சு, அவளோட எதிர்காலத்துக்கு உதவுறேன். ஆனா உங்க மகள் மாடலிங் தொழிலை விட்டுடணும் அதே போல் எனக்கும் உங்க மூலமா குழந்தை வேணும். இந்த ரெண்டு தான் என்னோட டிமாண்ட். இப்போ சொல்லுங்க என்னை கல்யாணம் செய்து கொள்ள சம்மதமா? என்று கேட்டிருக்கிறான்.
அம்மாவுக்கு இதை கேட்டு மயக்கம் வராத குறை தான். இவன் நிதானமாத தான் பேசுறானா என்கிற சந்தேகமும், புத்தி பேதலித்து போன பையனா என்கிற பயமும் அம்மாவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அவனுக்கு குடி பழக்கமில்லை என்பது அம்மாவுக்கு நன்றாக தெரியும். சுமார் 3 மாதங்கள் அவன் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து போவதால் அம்மாவும் அவன் பல, பலஹீனங்களை நன்றாகவே தெரிந்து வைத்திருந்தாள். ஆனால் அப்போதைக்கு அம்மாவுக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியிலும் அவன் கோரிக்கையை உதாசீனப்படுத்தாமல் மகளிடம் கேட்டு சொல்வதாகவும், ஒரு வாரம் டைம் வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டாள்.
ஒரு வாரம் அவன் வரவும் இல்லை. அம்மாவின் சம்மதத்துக்கு பின்பே வருவதாக சொல்லி விட்ட போய் இருக்கிறான். அம்மா என்னிடம் இதை விளக்கியபோது எனக்கு சிரிப்பதா அல்லது அழுவதா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்கு 30 வயதுக்குள் தான் இருக்கும். அம்மாவும் 40 வயதை தாண்டவில்லை. அம்மா சோகமானாலும் நான் அம்மாவிடம் ஓபனாக பேசினேன்.
“அவன் திருமணத்தை ரெஜிஸ்டர் செய்து கொள்ள சம்மதித்து விட்டதால் அவன் டீலிங்கை ஒத்துக் கொள்ளலாம். வேண்டுமானால் ஒரு பெரிய தொகையை ஃபிக்சட் டெபாசீட்டாக கேட்கலாம். ஒருவேளை அவன் மனம் மாறினாலும் நம் குடும்ப வருங்காலத்துக்கு பயன்படும்” என்றேன். ஆனால் அம்மா அந்த குழந்தை மேட்டரை பற்றி பேசிய போது
நான் சிரிப்பை அடக்கமுடியாமல், “உனக்கு என்ன குறைச்சல், இன்னும் வயசு இருக்குமா நானும் மாடலிங் வேலைக்கு போக முடியாது.. உன் புள்ளைய பாத்துக்கிறதை தவிர வேறு எனக்கு என்ன வேல” என்று வாய்விட்டு சிரித்தேன். அம்மா என்னை “அடச் சீ லூசு, உனக்கு நம்ப பொழைப்பு சிரிப்பா போச்சா.. ” என்று என்னை அடிக்க வந்தாள். ஆனால் அம்மா வேறு ஒரு யோசனையை முன் வைத்தாள். அது ஓகே தான் என்றாலும் நான் பயந்தேன்.
அப்புறம் ஸ்கூல் வயசு சிறுமிகளுக்கான மாடலிங் நடப்ப தான். புகைப்படங்கள் மட்டும் விளம்பரங்களில் வரும் என்று சொன்ன பிறகும் அப்பா, அம்மாவிடம் கலந்து பேச ஆரம்பித்தார். அப்பாவை விட அம்மாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். வெறும் விளம்பர போட்டோ மாடல்னாலும் ஏதோ மக சினிமா நடிகையாகவே ஆகி கோடி கோடியா சம்பாதிக்க போற அளவுக்கு குஷியாகிட்டா.
வீட்ல அம்மா ஓகே சொன்ன பிறகு அப்பாவுக்கு என்ன தயக்கம்? சில குழந்தைகள் சம்பந்தபட்ட வர்த்தக விளம்பர போஸ்டர், காலண்டர் மற்றும் பிரிண்டிங் விளம்பரத்துர வர்ற மாடலா நடிக்க ஆரம்பிச்சேன். அப்பா வருமானத்துல குடும்ப பாரத்தை சுமக்க முடியாக தடுமாறியபோது என் மாடலிங்க நடிப்பால் வந்த வருமானம் எங்கள் குடும்ப கஷ்டத்தை போக்கியதோடு சிரமமில்லாமல் பழைய கடன்களை தீர்க்க உதவியதோடு, எங்கள் சொந்தவீடு மற்றும் நகை கனவுகளை சாத்தியமாக்கியது.
எந்த துறை என்றாலும் பின்புலம் இல்லாமல் வரும்போது பல சிரமங்களை அனுமதித்த தான் வாய்ப்பு பெற்று, செட்டில் ஆக முடியும்,. மாடலிங், சினிமா துறையில் புதிதாக நுழைந்து வெற்றிபெறுவது மிகவும் கடினம். அதற்கு பல வருட போராட்ட குணங்கள் வேண்டும். பெண்கள் என்றால் யார் போலி என்ற தெரியாமல் அவர்களிடம் மாட்டிக்கொண்டு வாழ்க்கையை தொழைத்தவர்கள் அதிகம். எனக்கு அப்பாவின் விளம்பர நிறுவன தொடர்பே மாடலிங் துறையின் என் அறிமுகத்தை எளிதாக்கியது.
நான் மாடலிங் சிறுமியாகி இரண்டு வருடங்களை தாண்டியது. தொடர்ந்து சில விளம்பர வாய்ப்புகள் வந்து நாங்கள் சொந்த வீட்டு கடனோடு குடியேறியபோது தான் அப்பா குடியினால் உயிரிழந்தார். அது எங்கள் குடும்பத்துக்கு அதிர்ச்சியாகவும், வருங்காலம் பற்றிய பயத்தையும் ஏற்படுத்தியது. காரணம் ஒரே பெண்ணாக நான் அப்போது தான் பள்ளி இறுதியாண்டு படித்து கொண்டிருந்தேன். அம்மாவும் ஹவுஸ்வைஃப் தான். ஆனால் என் அப்பாவின் இறப்புக்கு வந்த மாடலிங்துறை நண்பர்கள் தொடர்ந்து எனக்கு மாடலிங்க வாய்ப்பு தந்து உதவுவதாக உறுதியளித்தனர். அதேபோல் உதவவும் செய்தனர்.
ஆனால் சில நண்பர்கள் நிறுவனங்களை கைகாட்டி அங்கே வாய்ப்பு இருப்பதாக சொல்லி, நானும் அம்மாவும் அங்கே சென்று என் போட்டோ புரோஃபைலை காட்டி வாய்ப்பு கேட்டபோது சிலர் அம்மாவிடம் தனியாக பேச விரும்பவுதாக கூறி சில டிமாண்ட்களை சொன்னார்கள். முதலில் எனக்கு அதெல்லாம் புரியவில்லை அதே போல் அம்மாவும் அதெல்லாம் சரிபட்டு வராது, நாம பொறுமையா வேற வாய்ப்பு தேடலாம் என்று சொல்லியதால் நானும் அமைதியானேன்.
ஆனால் விபரம் தெரிஞ்ச அதெல்லாம் அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் மேட்டர் என்று தெரிந்து போனதால் அம்மாவிடம் வற்புறுத்தியபோது அம்மா ஓபனாக பேசினாள். எங்களுக்கு அத்தகைய நிறுவனங்களின் தொடர்புகளை தந்த அப்பாவின் நண்பர்களிடம் அது பற்றி கேட்டபோது,
“சிலர் கேஷுவலா “இப்போ அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் இல்லாம வாய்ப்பு கிடைக்கிறது கஷ்டம். ஃபீல்டுல இன்னைக்கு லட்சம் பேரு போட்டி போடுறாங்க. அனுபவமா, திறமை, தகுதியெல்லாம் அதுக்கு அப்புறம் தான். முதல்ல யாரு அட்ஜெஸ்மென்ட்டுக்கு ஒத்துவருவாங்கனு தான் பாக்குறாங்க. இது சொல்றதுக்கு சங்கோஜமா இருந்தாலும் அதான் உண்மை நிலவரம். சிலர் என்கிட்டே நேரடியாக கேட்டபோது நான் அப்படிபட்டவங்க இல்லைனு மறுத்துட்டேன். சிலர் என்கிட்டே அது பத்தி சொல்லாம உங்கிட்டே கேட்டது அதிர்ச்சி தான். இதுக்காக அவங்க கிட்டே போய் நான் சண்டை போடமுடியாது. உங்க விருப்பத்தை சொல்லிட்டு வந்திடுங்க. வாய்ப்புக்கு நாம காத்திருக்க நினைச்சாலும் வாயும் வயிறும் காத்திருக்காதே. அதெல்லாம் நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும்”
என்று பட்டும்படாமல் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தனர். அதற்கு பிறகு அவர்களிடம் நாங்கள் வாய்ப்பை பற்றி பேசவும் முடியவில்லை. ஆனால் அவர் சொன்னது நியாயம் தான். வாய்ப்பு கிடைக்கும் வரை எங்கள் வாயும் வயிரும் காத்திருக்காதே. நான் பள்ளியில் படிப்பதால் வேறு வேலைக்கும் உடனே போக முடியாது. அங்கும் இதுபோல் அட்ஜெஸ்ட்மென்ட் நடக்காது என்பதற்கு உத்திரவாதமும் இல்லை. ஆனால் நான் மனதுக்குள் எப்படி லைஃப்ல ஜெயிச்சு ஆகணும். ஏற்கனவே நடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டதுனால சொந்த பந்தங்கள் பொறாமையில் ஏதோ பெரிய நடிகை ஆகிவிட்டதை போல் நினைத்துக் கொண்டு, சினிமாக்கார குடும்பம் என்கிற நோக்கத்தோடு எங்களோடு தொடர்பு கொள்வது இல்லை. அவர்களுக்காக இல்லையென்றாலும் பிறந்த தோஷத்துக்காக வாழ்ந்தாக வேண்டுமே..
அப்போது தான் ஒரு கம்பெனி வாய்ப்பு வந்தது. நான் போகும்போதே அம்மாவிடம் வெளிப்படையாக அம்மா எந்த அட்ஜெஸ்ட்மென்டுக்கும் நான் ரெடி அதனால இது மாதிரி அட்ஜெஸ்ட்மென்ட்களை அவங்க தனியா உங்கிட்டே பேசினாலும், ரெண்டு பேரு கிட்டே சொன்னாலும் இந்த சான்ஸை மிஸ் பண்ணவேண்டாம் என்று சொன்னேன். அம்மா ஒரு கணம் என்னை அதிர்ச்சியோடு பாத்தாலும் அவள் முகம் வாடிப்போயி என்னிடம் எதவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அந்த நிறுவனத்தில் என்னிடம் நேர்காணல் நடத்திவிட்டு, வழக்கம்போல் அம்மாவை தனியாக அழைத்தார்கள். அம்மாவும் போய் பேசிவிட்டு சிரித்தமுகத்தோடு வந்தாள்.
எனக்கும் கொஞ்சம் அம்மா முகத்தை பார்க்க ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் அந்த கம்பெனியிலிலும் அட்ஜெஸ்ட்மென்டை எதிர்பார்த்தாலும் முதல் தடவையாக அம்மாவை கம்பெனி கொடுக்க அந்த கம்பெனி நிர்வாகி கேட்டிருக்கிறான். அம்மாவும் ஓகே சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டதாக சொன்னாள். நான் அம்மாவை ஷாக்கோடு பாத்தபோது,
“நீ வசதியாத வாழவேண்டிய பொண்ணு டி. இப்படி தான் இந்த ஃபீல்டுனு தெரிஞ்சிருந்தா உன்னை சின்னவயசுலயே இந்த மாடலிங் ஃபீல்டுக்குள்ள நுழைய விட்டிருக்கமாட்டேன். வேற தொழிலும் நமக்கு தெரியாது. விதியேனு வந்தாச்சு இனிமே திரும்பி போக முடியாது. இந்த சமுகமும் நம்மை நிம்மதியா வாழவிடாது. இங்க தான் வாழ்ந்து ஆகணும். நான் வாழ்ந்து முடிச்சவ தானே என் மகளோட எதிர்காலத்துக்காக நான் செய்யுற தியாகம்னு நினைச்சுட்டு போறேன். இதெல்லாம் நாம விரும்பி செஞ்சா தானே பாவம். சமுகத்தோட சாபம்னு நினைச்சுகிட்டு நம்ப பொழைக்கிற வழிய பார்ப்போம்”
அம்மாவின் தீர்க்கமான முடிவை ஆமோதித்து நானும் ஒரு வைராக்கியத்தோடு களத்தில் இறங்கினேன்.
எனக்கு வாய்ப்பு தந்த அந்த கம்பெனியில் நிர்வாகிக்கு நடுத்தர வயசு தான் இருக்கும். என் அப்பாவை விட பல மடங்கு குறைவு தான். ஆனால் அம்மாவிடம் என்ன மோகமோ, எங்கள் வீடே கதியென்று கிடந்தான். நாங்கள் நினைத்து பார்க்கமுடியாத அட்வான்ஸ் தொகையை தந்தததால் எங்களும் அவன் மேல் நம்பிக்கை வந்தது. தினமும் வீட்டுக்கு வந்து அம்மாவோடு சுகம் அனுபவித்துவிட்டு போகும்போதும் கைநிறைய பணத்தை அள்ளி தந்து விட்டு போவான். ஆனால் அவன் சொன்னது போல் எந்த விளம்பர வேலைகளும் நடைபெறவில்லை. கேட்டபோது சில பெரிய நிறுவனங்களிடம் கான்டிராக்ட்டை எதிர்பார்த்த காத்திருப்பதாக சொன்னான். நானும் நாட்களும் வாரங்களும் மாதங்களும் போனது. எந்த வேலையும் நடக்கவில்லை.
ஆனால் அவன் வழக்கம் போல வீட்டுக்கு வந்து அம்மாவை அனுபவித்து விட்டு பணம் கொடுத்து கொண்டிருந்தான். எங்களுக்கு அதனால் பண ஆதாயம் என்றாலும் அது என் மாடலிங் கனவை நினைவாக்கவும் எங்கள் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கும் என்று தான் நானும் அம்மாவும் நினைத்து கொண்டிருந்தோம். ஆனால் நாட்கள் செல்ல செல்ல அது வேசி தொழில்போல் தெரிய அம்மா கவலையோடு யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். இதற்கு நடுவில் பிறந்த நாள் அது இது என்று சொல்லி எனக்கும் அம்மாவுக்கும் பல நகைகளை கிஃப்டாக வேறு கொடுத்திருந்தான். ஆனாலும் அம்மா ஒரு நாள் அவனிடம் தன் ஆதங்கத்தை சொன்னபோது,
உங்களைப்போல ஒரு விதவையை கட்டிகொள்ளணும்னு தான் என்னோட லட்சியம். இதுக்காக நான் பத்திரிகை விளம்பரம் கொடுத்த போது பலபேரு என்னோட பணத்துக்காக ஆசைபட்டு ஒத்து கொண்டது போல் தெரிந்தது. அதனால் இந்த மாடலிங் துறைக்கு ஆள் எடுப்பது போல் போலியாக நிறுவனம் ஆரம்பித்து இளம், நடுத்தர வயது பெண்கள் மாடலிங் வேலைக்கு என்று விளம்பரம் கொடுத்தேன். அப்போ தான் நீங்க உங்க மகளுக்கு வாய்ப்பு கேட்டு வந்தீங்க.
என்று சொல்லியிருக்கிறான். அம்மா கண்கள் விரிய அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமல் பார்த்து கொண்டிருந்த போது, அவனே மேலும்
“உங்களை பார்த்தவுடனே எனக்கு பிடிச்சு போச்சு. நீங்களும் சம்மதிச்சதால நான் உங்களோடு மன, உடல் தேடலோடு வாழ ஆரம்பிச்சுட்டேன். நீங்க தப்பா நினைக்கலேனா உங்களை மேரேஜ் கூட பண்ணிக்குறேன். நீங்க கேட்குற சன்மானத்தை கொடுத்திடுறேன். ஆனால் கல்யாணத்துக்க என்னோட வீட்ல யாரும் வரமாட்டாங்க. எனக்கு சொந்தமா தொழிற்சாலைகள் இருக்கு. அதனால வருமானத்துக்கு ஒன்றும் பஞ்சமில்லை. உங்கள சந்தோஷமா வச்சுகிட்டு, உங்க மகளையும் படிக்கவச்சு, அவளோட எதிர்காலத்துக்கு உதவுறேன். ஆனா உங்க மகள் மாடலிங் தொழிலை விட்டுடணும் அதே போல் எனக்கும் உங்க மூலமா குழந்தை வேணும். இந்த ரெண்டு தான் என்னோட டிமாண்ட். இப்போ சொல்லுங்க என்னை கல்யாணம் செய்து கொள்ள சம்மதமா? என்று கேட்டிருக்கிறான்.
அம்மாவுக்கு இதை கேட்டு மயக்கம் வராத குறை தான். இவன் நிதானமாத தான் பேசுறானா என்கிற சந்தேகமும், புத்தி பேதலித்து போன பையனா என்கிற பயமும் அம்மாவுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அவனுக்கு குடி பழக்கமில்லை என்பது அம்மாவுக்கு நன்றாக தெரியும். சுமார் 3 மாதங்கள் அவன் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து போவதால் அம்மாவும் அவன் பல, பலஹீனங்களை நன்றாகவே தெரிந்து வைத்திருந்தாள். ஆனால் அப்போதைக்கு அம்மாவுக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியிலும் அவன் கோரிக்கையை உதாசீனப்படுத்தாமல் மகளிடம் கேட்டு சொல்வதாகவும், ஒரு வாரம் டைம் வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டாள்.
ஒரு வாரம் அவன் வரவும் இல்லை. அம்மாவின் சம்மதத்துக்கு பின்பே வருவதாக சொல்லி விட்ட போய் இருக்கிறான். அம்மா என்னிடம் இதை விளக்கியபோது எனக்கு சிரிப்பதா அல்லது அழுவதா என்று தெரியவில்லை. அவனுக்கு 30 வயதுக்குள் தான் இருக்கும். அம்மாவும் 40 வயதை தாண்டவில்லை. அம்மா சோகமானாலும் நான் அம்மாவிடம் ஓபனாக பேசினேன்.
“அவன் திருமணத்தை ரெஜிஸ்டர் செய்து கொள்ள சம்மதித்து விட்டதால் அவன் டீலிங்கை ஒத்துக் கொள்ளலாம். வேண்டுமானால் ஒரு பெரிய தொகையை ஃபிக்சட் டெபாசீட்டாக கேட்கலாம். ஒருவேளை அவன் மனம் மாறினாலும் நம் குடும்ப வருங்காலத்துக்கு பயன்படும்” என்றேன். ஆனால் அம்மா அந்த குழந்தை மேட்டரை பற்றி பேசிய போது
நான் சிரிப்பை அடக்கமுடியாமல், “உனக்கு என்ன குறைச்சல், இன்னும் வயசு இருக்குமா நானும் மாடலிங் வேலைக்கு போக முடியாது.. உன் புள்ளைய பாத்துக்கிறதை தவிர வேறு எனக்கு என்ன வேல” என்று வாய்விட்டு சிரித்தேன். அம்மா என்னை “அடச் சீ லூசு, உனக்கு நம்ப பொழைப்பு சிரிப்பா போச்சா.. ” என்று என்னை அடிக்க வந்தாள். ஆனால் அம்மா வேறு ஒரு யோசனையை முன் வைத்தாள். அது ஓகே தான் என்றாலும் நான் பயந்தேன்.
